سر سنگینی،عیبی ندارد،بهتر از این که بشنوم غمگینی،

خودش قانع کننده ترین دلیل دنیاست.

خودش کلی دلیل است،راستی ممنون که به شکل معجزه آسایی

روز تولدم یادت ماند، شایدم کسی یادت انداخت،اما تبریکت

به همه جزیره های کشف شده و کشف نشدۀ دنیا می ارزد.

یکمی ذوق کردم، ببین دوستت دارم،یک چیز را باور کنی

زیبا به خدا هیچ کسی تورا به اندازۀ من دوست نداره،

بگو باورت شد؟

فقط بخاطر این که میدانم وقتی کلاغ های قصۀ مادر بزرگ

به خانه هایشان رسیدند، من و تو هم به هم میرسیم.

درستش، یعنی هیچ وقت ، یعنی غیر ممکن، یعنی هرگز.

صفحۀ آخر را سفید می گذارم تا مثلأ فقطبرای دلخوشی من

تو جواب بدهی، با این که میدانم نمی دهی،به هرحال می توانی

برای سرگرمی خط خطیش کنی، یا از آن اسکلت هایی که

وقتی خود کار یا مداد گیرت می امد ، میکشی بکشی

دیگر حرفی نیست،فعلأ با یک بیت شعر که نمی دانم

در ذهن کدام شاعر متولد شده تمامش میکنم

هرکس که گفت:بهر تو مردم دروغ گفت

جلسۀ محاکمۀ عشق بود وعقل که قاضی این جلسه بود،

فراموشی کرد.

قلب تقاضای عفو عشق را داشت ولی همۀ اعضا با او

مخالف بودند.

اهای چشم:مگر تو نبودی که هرروز آرزوی دیدن

اورا داشتی؟

اهای کوش:مگر تو نبودی که در آرزوی شنیدن صدایش بودی؟

اهای پا ها:مکر شما نبودید که همیشه آمادگی رفتن به سویش

را داشتید؟حالا چرا این چنین با او مخالفید...همۀ اعضا روی

برگرداندند و به نشانۀ اعتراض جلسه را ترک کردند.

دیدی ای قلب همه از عشق بیزارند .ولی من متحیرم،

با وجودی که عشق از همه بیشتر تو را آزار داده

من بدونه عشق دیگر نخواهم بود وتنها تکه

گوشتی هستم که هر ثانیۀ کار ثانیۀ قبل را

تکرار می کند وفقط با عشق یک قلبِ واقعی

رفته ام آبرو مندانه باشد،گریه میکنم با شکوه،مثل اقیانوس،بلند مثل

اوذست،او نمی شنود و نمی داند که ماه،خوشبختی مشترکِ همۀ

بی ستاره هاست.

یک سوال کوچک می ماند برای پرسیدن از کسی که بی پاسخ ترین

سوال فکرِ آشفتۀ من است:

چی کار کرد این دلِ سادم     که از چشم تو افتادم؟

می خواهم...در پهنای لاجوردی چشمان زیبایت غرق

شوم .

می خواهم...در دریای وجود تو غرق شوم .

می خواهم...وجودم از شادی تو سرشار شود.

وقتی تمام وقت،باران پنجرۀ چشمانم را شسته است.همه دلشان نقش های

مثبت می خواهد وآدم های خوشحال،اما من گمان میکنم این خیلی خوب

است که نمی توانم ادای آدم های خوشبخت را در بیاورم.

بی ستاره ام و زرد با طعمِ مطعرِپائیز،که حضورش تنها معجزۀ لحظه های

تنهایی من است.

قیمت وفا شاید گرانتر از آن بود که بهانۀ دوست داشتنیِ زندگیم از

عهدۀ داشتنش براید.

سقف اعتماد تعمیری ست،مدام چکّه می کند،آغوش ترانه ها همچنان

از عطرِ تن اوکه باید پُرباشد خالی است،نمی توانم با ورش کنم نه رفتنش

ونه ماندنش را.

مهم نیست تمام سرزنش ها را می پزیرم به بهانۀ تولّدِ حقایق

غم انگیزی که درد را به درد می آورد وآتش را می سوزاند.

ترانه ها ثمرۀ تخیّل بود به جنون نمی رسید،اعتراضی نیست

کسی که به او نمی رسد به جنون رسیده از او راضی است.

خلاصه غم سنگینی ست اگر سرِ نخواستن دلی دعوا باشد.

اما همیشه حق با برندها نیست،می شود در عین بازنده

بودن سر بلند بود و او را از کوچه پس کوچه های دنیا

گدایی کرد.

قرار بود حقیقت را بگویم سخت است،بی علاج است،

دانستنش آدم را کم کم می کشد،گریۀ شبانه می آورد،

امّا همین است خبر کاملاً نا گوار و واقعی است

او یکی رو جز من داشت....

کجا بودی وقتی برات شکستم

یخ زده بود شاخه گلم تو دستم

کجا بودی وقتی غریبی ودرد

داشت من تنهارو دیونه می کرد

کجا بودی وقتی که از پنجره

می پرسیدم این چندمین عابره

کجا بودی وقتی تو رو می خواستم

که دستات آروم بشینه تو دستم

کجا بودی وقتی که گریه کردم

از تو به آسمون گلایه کردم

کجا بودی وقتی کنار عکسات

شبا نشستم به هوای چشمات

کجا بودی تولحظه نیازم

وقتی می خواستم دنیامو بسازم

کجا بودی ببینی من می سوزم

عین چشات سیاهه رنگ روزم

کجا بودی تشنه چشمات بودم

نبودی من عاشق دنیات بودم

کجا بودی وقتی دیونت بودم

وقتی که بی قرار شونت بودم

کجا بودی وقتی چشام به دربود

ترانه هام شکایت سفر بود

غرور نذاشت بهت بگم قد خدا دوست دارم

حالا نشستم یه گوشه دارم ستاره می شمارم

تنهایی عین یه تبر شکسته برگ وریشه مو

سوزونده آفت غرور ازحالا تا همیشه مو

اگر بهت گفته بودم حالا تو مال من بودی

من تو خیال تو بودم تو توُ خیال من بودی

کاش که میون من وتو.تواون روزا حصارنبود

هیچی میونمون به جز دلای بی قرار نبود

انگارکه تقدیر نمی خواست تو در کنار من باشی

منم بهار تو باشم تو هم بهار من باشی

یه خلوت ساکت وسرد انگاراسیرمون شده

نمی شه فکر دیگه کرد ما خیلی دیرمون شده

تو رفتی وحالا دیگه اونور دنیا خونته

انگار نه انگار که کسی اینورآب دیونته

باید یکی ازما دوتا غرورو می گذاشت زیرپا

اروم به اون یکی می گفت یه عاشق واقعی باش

حالا که من تنها شدم قدرچشماتو می دونم

ولی نمی شه کاری کرد همیشه تنها می مونم

کاش توی دنیا هیچ کسی قربونی غرورنشه

راهِ دوتا پرنده کاش هیچ روزی ازهم دور نشه

می رم جای تو این جا نیست

عشق تو زیبا نیست

رویا نیست

می رم جایی که دریا نیست

اسم تو رویا نیست

غوغا نیست

می رم تا تو آروم شبا چشات بسته شه

دیواره اتاقت از عکسم خسته شه

می رم تا بارون منو یاد تو نندازه

می رم یه جای تازه می رم یه جای تازه

می رم با چشمای خیس وقلب بی گناه

می رم حتی نمی ندازی به من یک نگاه

هرجا می رم اما بازم یادت می افتم

کاش می شد تو ببینی من اینجا چه تنهام

وقتی که تو نباشی به هم می ریزه دنیام

اینجا کسی نیست با چشمای باز وروشن

بی تو چه غریبم من

می رم جایی که دریا نیست

عشق تو زیبا نیست

رویا نیست